Γράφει η Θεώνη Διαμαντοπούλου
Η διατήρηση της καλής ψυχικής υγείας των πολιτών αποτελεί βασική προτεραιότητα για τον Δήμο Περιστερίου, ο οποίος εδώ και χρόνια παρέχει ουσιαστική στήριξη σε όσους τη χρειάζονται, τόσο μέσω της Κοινωνικής Υπηρεσίας όσο και των ΚΕΦΙ της πόλης.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Θεώνη Διαμαντοπούλου, ένας άνθρωπος με βαθιά ενσυναίσθηση και διάθεση προσφοράς, έχει συμβάλει σημαντικά στο έργο του Δήμου, συμμετέχοντας στο παρελθόν ως ψυχολόγος στις παραπάνω υπηρεσίες και παραμένοντας διαθέσιμη να προσφέρει ξανά τη βοήθειά της όποτε χρειαστεί, με στόχο την ενδυνάμωση της κοινωνίας και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής όλων.
Για μια κοινωνία ισορροπημένη και δυνατή, η ψυχική υγεία δεν είναι απλώς ένας στόχος, αλλά θεμέλιο. Στο Περιστέρι, η φροντίδα αυτή συνεχίζεται καθημερινά με αφοσίωση, γνώση και σεβασμό προς τους ανθρώπους που ζουν και μεγαλώνουν εδώ.
Κανείς δεν παντρεύεται πιστεύοντας ότι ο γάμος του θα τελειώσει. Κι όμως, για κάποιους ανθρώπους έρχεται εκείνη η στιγμή που το «μαζί» αρχίζει να ξεθωριάζει. Όχι απαραίτητα με φωνές ή συγκρούσεις, αλλά με καθημερινές αποστάσεις που μεγαλώνουν σιωπηλά, ώσπου γίνονται αγεφύρωτες. Το διαζύγιο, όσο κι αν πονά, δεν είναι μόνο ένα τέλος. Είναι ένα είδος πένθους που κρύβει τη δυνατότητα της αναγέννησης.
Στο μονοπάτι που θα περπατήσουμε μαζί, από την απώλεια του «εμείς» ως τη δύναμη του «εγώ», από τον πόνο της αποχώρησης ως την ανθεκτικότητα που γεννιέται, υπάρχει πάντα ένα φως που περιμένει να λάμψει. Θα δούμε πώς η αγάπη μπορεί να αλλάζει μορφή χωρίς να χάνεται, πώς οι γονείς μπορούν να μιλήσουν στα παιδιά τους με αλήθεια και τρυφερότητα και πώς ο χρόνος μεταμορφώνει τις πληγές σε γνώση και σοφία. Γιατί σκοπός μου δεν είναι να μιλήσω για το καθαυτό διαζύγιο αλλά για τη ζωή που συνεχίζεται. Για την αγάπη που, ακόμη κι όταν τελειώνει, αφήνει πίσω της κάτι βαθύτερο: την ικανότητα να αγαπάμε ξανά, με περισσότερη επίγνωση και λιγότερο φόβο.
Η απώλεια του «εμείς» και το πένθος της σχέσης
Όταν δύο άνθρωποι χωρίζουν, δεν αποχωρίζονται μόνο τον σύντροφό τους, αλλά κι ένα κομμάτι του εαυτού τους. Το «εμείς» είναι ένας τρόπος ύπαρξης μέσα από τον άλλον, κι όταν αυτό χάνεται, ο καθένας μένει για λίγο στο σκοτάδι του, προσπαθώντας να θυμηθεί ποιος είναι χωρίς τον καθρέφτη της σχέσης.
Η απώλεια του «εμείς» φέρνει μαζί της θλίψη, θυμό, ενοχές, νοσταλγία, αλλά και τη δύναμη της αναγέννησης.
Σε ένα διαζύγιο δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Υπάρχει μόνο η σιωπηλή διαδικασία της απώλειας που μας μαθαίνει πώς να στεκόμαστε ξανά όρθιοι, όταν όλα γύρω μας καταρρέουν.
Ζωή μετά το διαζύγιο: ξεκινώντας ξανά με θάρρος και επίγνωση
Η ζωή μετά τον χωρισμό, αναμφίβολα, δοκιμάζει την ψυχική μας ανθεκτικότητα. Μας ωθεί να ανακαλύψουμε νέους τρόπους να πορευτούμε, να οργανώσουμε διαφορετικά την καθημερινότητά μας και να επανασυνδεθούμε με τον εαυτό μας.
Η ανθεκτικότητα δεν σημαίνει απουσία πόνου. Αντίθετα, σημαίνει να πονάς και να συνεχίζεις, να ανακαλύπτεις νέους τρόπους να υπάρχεις και να επιτρέπεις στον εαυτό σου να είναι ατελής, φοβισμένος αλλά αληθινός. Το διαζύγιο είναι μια μεταβατική περίοδος ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, στο γνώριμο και το άγνωστο. Είναι μια περίοδος κατά την οποία μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε ξανά τον εαυτό μας, να ακούμε τις ανάγκες μας και να χτίσουμε μια νέα ταυτότητα έξω από τον ρόλο του συντρόφου. Όσο δύσκολο κι αν μοιάζει αυτό το ταξίδι, αποκαλύπτει μια μεγάλη αλήθεια: η κατάρρευση δεν φέρνει το τέλος αλλά την αρχή μιας πιο ουσιαστικής και αυθεντικής ζωής.
Η αγάπη μετά τον χωρισμό: όταν τα συναισθήματα ωριμάζουν
Πολλά ζευγάρια, μετά το διαζύγιο, μαθαίνουν να αγαπούν διαφορετικά. Είναι η στιγμή που βλέπουν τον άνθρωπο που κάποτε αγάπησαν, όχι ως εχθρό αλλά ως συνοδοιπόρο σε κάτι ιερό: τη φροντίδα των παιδιών τους με σεβασμό στην κοινή ιστορία που τους συνδέει. Είναι τότε που η αγάπη αλλάζει μορφή, διαστέλλεται, γίνεται λιγότερο θορυβώδης και πιο ώριμη. Γιατί το αληθινό τέλος έρχεται μόνο όταν ξεχάσουμε ποιοι υπήρξαμε.
Πώς προστατεύονται τα παιδιά από τον πόνο του χωρισμού
Τα παιδιά αντέχουν τις αλήθειες, όχι όμως τις διαρκείς συγκρούσεις. Αντέχουν τις αλλαγές, όχι όμως το βάρος των ενοχών. Δεν πληγώνονται από τον χωρισμό γιατί οι σύντροφοι θα παραμείνουν οι λατρεμένοι τους γονείς. Ωστόσο, στην παιδική τους ψυχή χαράζονται πρότυπα αγάπης που θα τα συνοδεύουν στην ενήλικη ζωή. Ο τρόπος με τον οποίο οι γονείς βιώνουν τον χωρισμό και τον επικοινωνούν καθορίζει αν αυτός θα γίνει τραύμα ή μάθημα ζωής για αυτά. Αν ο χωρισμός κυλήσει μέσα σε έντονες διαμάχες, το παιδί θα μάθει πως η αγάπη πονά, αντιθέτως, αν υπάρχει σεβασμός, θα μάθει πως ο έρωτας μπορεί να αλλάζει χωρίς να πληγώνει.
Σε κάθε περίπτωση όμως, χρειάζεται να καταλάβουν ότι δεν ευθύνονται για κάτι και ότι η αγάπη των γονιών τους, ακόμη κι αν η σχέση αλλάζει μορφή, παραμένει σταθερή και παρούσα.
Συναισθηματική ανασυγκρότηση: η επούλωση της καρδιάς μέσα από την ψυχοθεραπεία
Κάθε χωρισμός αφήνει αόρατες πληγές. Ερωτήματα που ψάχνουν να βρουν απαντήσεις: «Ποιος έφταιξε; Τι κάναμε λάθος; Γιατί δεν τα καταφέραμε; Μπορώ να ξαναβρώ τον εαυτό μου έξω από τη σχέση; Θα μπορέσω να αγαπήσω ξανά χωρίς φόβο, ενοχή και θυμό; Πώς θα πούμε στα παιδιά την αλήθεια χωρίς να τα πληγώσουμε; Θα συνεχίσουν να νιώθουν ασφαλή και αγαπητά και από τους δύο γονείς; Πώς να προστατέψουμε την ψυχή τους από συναισθήματα που πονούν;»
Σε αυτές τις στιγμές, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν παιδιά, η βοήθεια ενός ειδικού ψυχικής υγείας γίνεται πολύτιμος σύμμαχος καθώς βοηθά τους πρώην συντρόφους να σταθούν ξανά στα πόδια τους, να αναγνωρίσουν τα συναισθήματά τους και παρά τις διαφορές τους, να βρουν έναν γόνιμο τρόπο επικοινωνίας και συνεργασίας.
Για την επούλωση των τραυμάτων τους δεν χρειάζεται να ξεχάσουν αλλά να μάθουν να κοιτούν το παρελθόν χωρίς θυμό, με κατανόηση και μόνο τότε θα επιτρέψουν σε όλα όσα έζησαν να γίνουν γνώση και να αναγεννηθούν.
Μετά το διαζύγιο: η ζωή συνεχίζει να ανθίζει
Κάθε τέλος, όσο επώδυνο κι αν είναι, κρύβει μέσα του έναν νέο ρυθμό ζωής που περιμένει να αναδυθεί.
Το διαζύγιο δεν σημαίνει πως όλα χάνονται, αλλά πως κάτι τελειώνει για να γεννηθεί κάτι άλλο πιο αυθεντικό, πιο ώριμο, πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά έχουμε ανάγκη. Η μορφή της οικογένειας αλλάζει, όμως η ουσία παραμένει: η ικανότητα του ανθρώπου να συνδέεται, να φροντίζει, να αγαπά.
Κι αν υπάρχει ένα μήνυμα που μένει, είναι ότι μπορεί να πονέσουμε αλλά πιο ώριμοι μπορούμε να δημιουργούμε ξανά σχέσεις βασισμένες στην κατανόηση, στον σεβασμό και στη βαθιά γνώση του εαυτού. Γιατί, στο τέλος, η ζωή, όπως και η αγάπη, βρίσκουν πάντα τον τρόπο να ανθίζουν εκεί που νομίζουμε πως τίποτα δεν μπορεί να φυτρώσει.
Ακολουθήστε την Θεώνη Διαμαντοπούλου στο Instagram και στο Facebook
